خلبان کور

معمولا دو دسته از افراد به توهم متهم می شوند: آن‌ها که زمانه‌یِ خود را نمی‌شناسند و آن‌ها که تاریخ را می‌نویسند. دسته‌ی نخست از سطحی‌اندیشی و لاغریِ تفکر و دسته‌ی دوم از دیدِ عمیق و رشدِ سرطانیِ فکر رنج می‌برند. در هر حال، میان‌مایه‌گان به سببِ فقرِ زبانی هر دو گروه را با یک اتهام مواجه می‌کنند.

پی‌نوشت: میان‌مایه‌گی تعبیری دقیق، فنی و انحصاری است که صاحب هر اندیشه‌ای نمی‌تواند بی‌توجه به پیامدهایِ استفاده از این مفهوم، آن را به کار ببرد. به‌تر نیست چپ‌ها، سوسیال‌ها، دمکرات‌ها، آنگلوفیل‌ها (سوفیست‌های تحلیلی) و اصلاح‌طلبانِ ایرانی از ناسزاهایِ نخ‌نمایِ خود استفاده و به واژه‌گانِ اندیشه‌هایِ مطرود دست درازی نکنند؟

رییس‌جمهور اوباما گفت: هیچ دینی کشتار تگزاس را توجیه نمی‌کند.

به نظرتان چرا ایشان چنین چیزی گفته:

۱ چون در دانش‌کده به جای کلاسِ تئولوژی به کلاسِ رقص می‌رفته. در نتیجه مثلِ هر سیاهِ دیگری دین و ایمان نمی‌فهمد ولی رقص را خوب می‌شناسد.

۲ چون سیاه‌پوست است و سیاه‌ها اساسا امکانِ ذاتی برایِ فهم ندارند (یعنی بر خلافِ زنان که ناقص العقل اند، ممتنع العقل اند.)

۳ شاید اخیرا معجزه‌هایی دیده و متحول شده است. چون تازه‌گی‌ها معجزه زیاد رخ می‌دهد.

۴ چرت و پرت گفته و چرت و پرت گفتن در دوره‌یِ انحطاطِ تمدنی ایرادی ندارد و فضیلت هم به حساب می‌آید. (تا اطلاع ثانوی منظور از فضیلت، کارآیی داشتن است.)

پی‌نوشت یکم: مهم نیست بدانیم چرا رییس‌جمهورِ آمریکا با سخنانی که بیان کرده  کوشیده اسلام را از ترور مبرا اعلام کند، مهم این است که در عمل ورودِ مسلمانان را به سازمان‌هایِ نظامی به مرور محدود خواهد کرد؛ یعنی خودش هم می‌داند مزخرف می‌گوید ولی ترجیح می‌دهد مزخرف بگوید.

 با این حساب گزینه‌یِ چهارم درست است.

پی‌نوشت دوم: بی.بی.سی چه حالی می‌کند تا دو کلمه به نفع اسلام و مسلمین گفته می‌شود زود در بوق می‌کند و جار می‌زند. واقعا بر هر چه انگلیسی ست نعلت!

انزال؛ ۳ تا ۴ انقباض به فواصل8/0 ثانیه، انقباض‌ها موجب پرتاب مایع به فاصله‌‌ی ۱۰ تا ۱۲ اینچی در ۱۸ ساله‌گی می‌شود که تا ۷۰ ساله‌گی به صورتِ چکه کاهش می‌یابد. برافروخته‌گی کامل می‌شود. ضربانِ قلب تا ۱۸۰ ضربه در دقیقه بالا می‌رود. تنفس تا ۴۰ مرتبه در دقیقه بالا می‌رود. کنترلِ عضله‌هایِ ارادی ناممکن می‌شود.

طرح پیش‌نهادیِ جان کاکس برایِ فراسویِ خیر و شر

۱۳

در راه‌پیمایی ۱۳ آبان شرکت می‌کنیم؛ نه تنها مرگ بر روسیه می‌گوییم (و دل‌مان می‌خواست مرگ بر انگلیس هم می‌گفتیم!) که شعارهایِ مرگ بر ... مناسب‌تری هم اگر گیر بیآید کوتاهی نمی‌کنیم چرا که - عمل کردن پیش‌کش - بعید بدانم اگر لااقل در حرف هم «مرگ بر ..» ی در کار نباشد پشمک هم گیرمان بیآید. ام‌شب هم به پشت‌بام می‌رویم، ولی از آن‌جا که سال‌ها پیش یک‌بار الله‌اکبر گفتیم ورم کبدی گرفتیم این بار از این امر معذوریم.

طرف با افتخار و شجاعت میگه من یک آزاد اندیشم؛ بعد، ظهر که میشه میره نماز میخونه. حالا اینکه چطور یک انسان دیندار و معتقد به خدا میتونه در عین حال آزاداندیش هم باشه در نوع خودش جالبه.

-         چرا نمی‌شود؟ اخیرا انواع و اقسامِ جدیدی از دینِ اسلام مطابق با هر سلیقه‌ای ظهور کرده که مشتری را لنگ نمی‌گذارد. کافی ست به دکان یکی از آقایان مراجعه کنید و اسلام درخواستی را سفارش دهید.

در «در ستایشِ عشق»ِ گدار، جایی آمده بود: «شهامت قابلِ محاکمه در هیچ دادگاهی نیست.» هنگامی که دیدم اروپا و آمریکا به دنبالِ محکومیتِ جنبشِ مقاومتِ مردمیِ ایران(جندالله) اند به یادِ آن جمله افتادم. تروریست دانستنِ جنگ‌جویانیِ که تنها به اهدافِ نظامی حمله می‌کنند فارغ از آن‌که چه عقیده‌ای دارند و به چه نیرویی حمله می‌کنند به‌خودیِ خود مردود است، چه رسد به مبارزانی که عقیده‌یِ معقول و به‌روزی دارند، به تمامیتِ ارضیِ میهنِ خود وفادارند، آرزویی جز آزادیِ حداقلی ندارند و حقِ زنده‌گی و امنیتِ آنان توسطِ دولتِ مرکزی نقض می‌شود.  سال‌هاست پاسدار‌ها بلوچ‌ها را می‌کشند و بلوچ‌ها پاس‌دارها را می‌کشند. ولی پاس‌دارها حق نداشتند بلوچ‌ها را بکشند و بلوچ‌ها حق دارند پاس‌دارها را بکشند. حقِ دفاعِ مشروع مسئولیتِ ترورهایِ جندالله را ازیشان سلب می‌کند. آمریکا، اروپا، جنبشِ سبز (شاخه‌یِ جمهوریِ اسلامی)، جنبشِ سبز (شاخه‌یِ جمهوریِ ایرانی) و تمامِ کسانی که می‌کوشند شهامت و شرافت را به محکمه ببرند لازم است به بی‌اعتباریِ خود و نتیجه‌یِ نهاییِ آن دادگاه بیاندیشند.

انجمن پادشاهی ایران؛ این نام را به یاد بسپارید. نه از این بابت که با این پدیده موافق یا مخالف باشید بل‌ از آن جهت که این نام، نامی است که سال‌ها از سویِ همه‌گان نادیده گرفته می‌شد. هنگامی که حسینیه‌ا‌ی در شیراز بمب‌گذاری شد و این گروه مسئولیتِ این حمله را بر عهده گرفت، نه تنها رسانه‌هایِ دولتی و مستقل جمهوری اسلامی بل‌که رسانه‌هایی چون رادیوزمانه، بی.بی.سی و رادیوآمریکا هم از انجامِ وظیفه‌یِ خبر رسانیِ ساده‌شان امتناع کردند (البته به استثنایِ العربیه که تنها رسانه‌یِ قابلِ توجهی بود که حاضر شد در این باره خبری بدهد و تحلیلی بنویسد.) پس از بمب‌گذاریِ شیراز خبرهای ضد و نقیض زیاد شد اما اشتراک نظر در نام نبردنِ عاملِ ترور وجود داشت و هیچ کس شهامت نداشت نامِ گروهِ انجمنِ پادشاهیِ ایران را بیآورد. به‌روشنی این مساله ربطی به جنگ‌طلب بودنِ این گروه نداشت، کافی ست تصور کنیم اگر مجاهدینِ خلق که بسیار نیرومندتر و به همان اندازه ستیزه‌جو ست دست به این عملیات می‌زد تا بارها از سویِ صدا و سیمایِ ج.ا به عنوانِ جنایت‌کار معرفی می‌شد. اما هم جمهوریِ اسلامی و هم مخالفانِ آن این بار حاضر نبودند این جنایت‌کارِ معترف را به مردمِ کوچه و بازار بشناسانند. پایِ عنصرِ رازآلودی فراتر از شوک، درد و کابوس در میان بود که واقعیت را یک‌سره نفی می‌کرد. خنده‌دارترین قسمتِ داستان این بود که سیستمِ اطلاعاتی و امنیتیِ حکومت به سختی می‌کوشید این انفجار را تصادفی و سهل‌انگاری معرفی کند.

 این روزها نادیده گرفتنِ انجمن پادشاهی آرام آرام جای‌اش را به درگیری و برخورد می‌دهد. ولی به گمانِ من  آن‌چه برایِ هر ایرانی مهم است معطوف ساختنِ اندیشه و توجه به رازِ بزرگی است که در نادیده‌‌گرفتنِ همه‌گانیِ این جنبش وجود داشت.

خاتمی گفت دوره‌ی تحمیل عقیده به مردمان سپری شده و آزادی در دنیایِ ام‌روز یک امر پذیرفته شده است ولی هیچ کس حق ندارد اسلام را کنار بگذارد و باید جمهوری اسلامی را پذیرفت. لاریجانی گفت شعار استقلال، آزادی، جمهوری ایرانی و حرکت‌های ملی‌گرایانه موجب خدشه دار شدن عزت ایرانی و پشتیبانی از ولایت فقیه و اسلام، موجب تعالیِ هویتِ ایرانی می‌شود. کروبی گفت آخر حرفی نزنید که به شما بخندند.

Alizamani

درود بر تو